ซื้อ E-BOOK

Thumbnail Seller Link
การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง
ธัชชัย ธัญญาวัลย
www.mebmarket.com
คุณจะสำรวจลึกลงไปในสิ่งต่าง ๆ ผ่านตัวหนังสือ ผ่านถ้อยคำ ที่กรองประกอบขึ้นเป็นหนังสือเล่มนี้ “การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง” กวีนิพนธ์เชิ...
Get it now

คิดถึงเด็กชายคนนั้น

ข้าพเจ้าเริ่มเดินได้เมื่ออายุ ๑๑ เดือน

ข้าพเจ้าจำไม่ได้หรอก

แต่แม่ข้าพเจ้าบอกเช่นนั้น

แม่จำเรื่องราวในวัยเด็กของข้าพเจ้าได้เสมอ

รู้ว่าข้าพเจ้าชอบเล่นอะไร ชอบกินอะไร

ข้าพเจ้าชอบเล่นเป็นหมอ เมื่อตอนเป็นเด็ก

ชอบเล่นเป็นพระด้วย ก็จะเอาผ้าเช็ดตัวมาห่ม

แล้วก็เดินบิณฑบาตรไปรอบ ๆ บ้าน

นอกจากนี้ข้าพเจ้ายังชอบเล่นเป็นครู

เคยเกณฑ์เด็กแถวบ้านมาเรียนหนังสือที่หลังบ้าน

ตอนที่ข้าพเจ้าเริ่มโตขึ้นมา

ข้าพเจ้าก็เลิกไปเล่นกับคนอื่น

เพราะมีอยู่ครั้งหนึ่ง

เพื่อนที่เล่นกันมานานพูดว่า

"ไม่ต้องมาบ้านฉันอีก"

ข้าพเจ้าถือเอาคำพูดนั้น

และไม่ยอมไปเล่นที่นั่นอีก

และเลิกเล่นด้วยตลอดกาล

จากนั้นข้าพเจ้าก็เล่นคนเดียว

และเล่นกับเด็กคนอื่น ๆ บ้างในบางเวลา

แต่ข้าพเจ้าไม่ไปที่นั่นอีก


การเล่นคนเดียวทำได้ง่ายมาก

เราสามารถเล่นเตะฟุตบอลคนเดียวก็ได้

เล่นขายหวยคนเดียวก็ได้

หรือเล่นกระบี่กระบอง

ข้าพเจ้าชอบเล่นไอ้กระบี่กระบองนี่มาก

เพราะที่หลังบ้านมีต้นกล้วยและพงหญ้า

เราก็สมมติว่ามันเป็นข้าศึกผู้รุกรานกรุงศรีฯ

แล้วก็จัดการมันซะ

ข้าพเจ้าเคยแม้กระทั่งเล่นหมากรุกคนเดียว

เราต้องฝึกคิดว่า ถ้าเราเป็นอีกคนหนึ่ง เราจะคิดยังไง

และถ้าอีกคนหนึ่งมันรู้ว่าเราจะเดินยังไง

มันจะเดินยังไง

เป็นอะไรที่ต้องใช้จินตนาการสูงส่ง


ข้าพเจ้าเคยมีรถบรรทุกเล็ก ๆ คันหนึ่ง

กระบะสีเหลือง ส่วนหัวรถสีเขียว

ข้าพเจ้าเล่นมันได้นานมาก

เล่นตั้งแต่อายุสี่ห้าขวบ

จนสิบขวบ

อะไรที่เป็นของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าก็จะเล่นมันด้วยความอ่อนโยน

มันมาพังเอาตอนที่น้องข้าพเจ้าเกิดมา

และมาเล่นของเล่นข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าเล่นรถบรรทุกนี้กับเพื่อนคนหนึ่ง

ซึ่งเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก ๆ

รถบรรทุกของเขาสีแดง

และเขามีรถขุดดินด้วย

เราทำถนนด้วยกัน

เป็นถนนที่คดเคี้ยวและสวยงาม

ขุดดินเพื่อไปถมที่และปลูกบ้าน

เพื่อนคนนี้เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก ๆ

และก็เป็นเพื่อนกันจนทุกวันนี้

เป็นเพื่อนคนเดียวที่รู้จักกันมายาวนาน


จบภาค ๑ โปรดติดตามตอนต่อไป


Arty Dhanyyawalaya
18 08 2010

ไม่มีความคิดเห็น: