ซื้อ E-BOOK

Thumbnail Seller Link
การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง
ธัชชัย ธัญญาวัลย
www.mebmarket.com
คุณจะสำรวจลึกลงไปในสิ่งต่าง ๆ ผ่านตัวหนังสือ ผ่านถ้อยคำ ที่กรองประกอบขึ้นเป็นหนังสือเล่มนี้ “การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง” กวีนิพนธ์เชิ...
Get it now

ความไร้สาระของข้าพเจ้า


ข่าวดารามีลูกลุกกำเริบเป็นไฟลามทุ่ง

ตั้งแต่ลูกเล็กเด็กแดงยันรัฐมนตรี

ประเทศสารขัณฑ์นี้มันอะไรกันนักกันหนา

เฮ้อ

เปิดหน้าเว็บมาก็บ่นแต่เช้า

555



เมื่อเช้า

ฤกษ์งามยามดี

มาอยู่ที่นี่ -ศรีราชา- เกือบจะหกเดือน

ยังไม่เคยไม่เดินสวนสาธารณะ

ก็เลยถือโอกาสไป

ว่าจะไปนานแล้ว

แต่ด้วยข้ออ้างเดิม ๆ ของข้าพเจ้านั่นแหละ

"อะไร ๆ ยังไม่ลงตัว"

เดี๋ยวนี้ทุกอย่างในชีวิตเริ่มโอเค

หนี้สินเริ่มเสถียร 555

ก็เลยแวะไป

ตอนแรกเอาหมาไปด้วย

ไอ้หมานี่มันจัญไรนัก

ขนร่วงติดเสื้อผ้าไปหมด

ทั้งที่ก็แปรงขนแล้ว

(แต่แปรงเมื่อหลายวันก่อน 555)

มันมีเรื่องฮา ๆ เกี่ยวกับหมานี่อีก

แล้วจะเล่าในคราวต่อไป

วันนี้เอาเรื่องสวนสาธารณะก่อน

พออุ้มหมาลงรถไป มีป้าย ห้ามจูงหมา ซะงั้น

ก็เลย อุ้มเอาก็ได้วะ --"

แต่อุ้มไปอุ้มมาก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

ก็เลยอุ้มไปไว้ที่ม้านั่ง หมาก็พยายามจะกระโดดลง

กระโดดลงก็อุ้มขึ้นมาอีก

กลัวเขาจะว่า พาหมามาจูง (ก็ไม่ได้เอามาจูงวิ่งจริง ๆ นะเนี่ย สายจูงก็ไม่มี)

รู้สึกไร้สาระดีแท้ (และรู้สึกสงสัยว่ากรูจะซื้อหมามาเพื่ออุ้มนั่งอุ้มเดินทำไม)

เลยตัดสินใจพากลับบ้าน

เก็บไว้ที่บ้าน

แล้วก็กลับมาสวนสาธาระโดยลำพัง

ขับรถเรื่อย ๆ ชิล ๆ เปิดประทุน

กินลมชมวิว(ที่ไม่มีอะไรให้ชมนอกจากร้านรวงที่ส่วนใหญ่ยังปิดเงียบ)



เอารองเท้าสำหรับวิ่งไปด้วยแต่ไม่วิ่ง

เดิน

บรรยากาศดีมาก ไม่มีแดด คนไปวิ่งกันเยอะแยะ

ป้าแก่ ๆ อาซิ่ม อากง รำไท้เก๊กกันก๋ายก๋าน

อาซ้ออาเฮียวิ่งแซงหน้าไปวืดวาด ๆ ยังกะสิบล้อ

ข้าพเจ้าก็หาได้แคร์ไม่ เดินเรื่อยเฉื่อยตามแบบฉบับข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าเดินเร็วมาเยอะแล้ว

วิ่งก็วิ่งมาเยอะ

อยากเดินสบาย ๆ บ้างอะไรบ้าง

สวนสาธารณะติดทะเล ลมทะเลพัดมาเป็นระลอก ๆ

มีหาดไร้สาระอยู่หน่อยหนึ่ง ไร้สาระมาก น้ำดำ ทรายสีเหมือนน้ำตาลแดง

ความจริงไม่น่าจะเป็นหาดอะไร แค่น้ำมันไม่ขึ้นถึงขอบแค่นั้นเอง

ทะเลศรีราชาเป็นอย่างนี้

ไม่มีหาด

ฝั่งทิศตะวันตกคือ เกาะสีชัง

นี่คือสาเหตุที่ไม่ต้องกลัวซึนามิเพราะมีเกาะนี้แหละเป็นกันชน


เดินไปเรื่อย ๆ อาม่ายังวิ่งแซง

เขาคงอยากถาม ทำไมไม่วิ่งล่ะหนู

ก็คงตอบว่า อ๋อ วิ่งไม่ไหวล่ะครับ ผมแก่แล้ว

อาม่าคงงง ไอ้นี่บ้ารึเปล่า 555

ผมแก่แล้วจริง ๆ เกิดตายมาไม่รู้กี่อสงไขย นั่น ตอกย้ำความบ้า


เดิน ๆ ไปก็เห็นเครื่องเล่นที่เขาเอาไว้ให้เล่น

มีเครื่องเดินบ้าง เครื่องวิ่งบ้าง เครื่องเดินบนอากาศ(อันนี้จริง ๆ เขาเรียกว่าอะไรก็ไม่รู้เลยตั้งชื่อให้ใหม่ว่าอย่างนี้)

เครื่องกรรเชียง

เครื่องบิดตัว เครื่องยก สารพัด

มีคนใช้บริการกันประปราย

ไอ้เครื่องที่ว่ามันจะมีข้อความอธิบายการใช้

และจะมีข้อความสำหรับผู้เริ่มใช้กับผู้ชำนาญ

มีอยู่เครื่องหนึ่ง ไอ้ตรงผู้เริ่มใช้กับผู้ชำนาญ

เขียนเหมือนกันเป๊ะ เพ่งอยู่นาน

นึกว่าตัวเองอ่านอะไรผิด

เดี๋ยววันหลังจะไปถ่ายรูปมาลง

ไอ้เครื่องพวกนี้ดู ๆ ไปมันตลก

ที่ตลกคือนึกไปถึงตอนพระมาลัยไปนรก

หรือนึกถึงเปรตที่มันต้องทำอะไรซ้ำ ๆ

บางพวกก็ทรมาณตนด้วยการบิดตัวกลับไปกลับมา

บางพวกก็เดิน(แกว่งตีนนั่นแหละ)ไปมาบนอากาศ

บางพวกก็ยกแท่งน้ำหนัก ยกขึ้น ยกลงอยู่อย่างนั้น

เหมือนมีกรรมต้องถูกจองจำให้ทำอย่างนั้น

ลองไปทำกะเขามั่ง

นึกภาพตัวเองดูแล้วมันยิ่งตลก 555

เฮ้อ อย่าให้เป็นบาปเป็นอกุศลเถิด

ก็เลยเดินมานั่งพัก ( ทั้งที่ไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอก )



นั่งรถกลับบ้านเปิดวิทยุฟัง

ข่าวเดียวนั่นแหละ

แล้วก็มีเรื่องหมอกับคนไข้

เรื่องหมอกับคนไข้นี่เคยฟังมาแล้ว

เดี๋ยวนี้มีปัญหากันมาก เรื่องหมอฟ้องคนไข้ หึยส์! ไม่ใช่

คนไข้ฟ้องหมอ แล้วยังเรื่อง พ.ร.บ. ประหลาดนั่นอีก

อันนี้ไม่ได้เข้าข้างหมอด้วยกัน

แต่มันประหลาดจริง ๆ มีลับลมคมใน

ไม่ขอเล่าเพราะยืดเยื้อ เบื่อที่จะเล่า

เอาเรื่องที่เขาคุยกันในวิทยุดีกว่า

เขาบอกว่า คนไข้คนหนึ่งไปหาหมอ

ตามธรรมดาคนไข้เดี๋ยวนี้ชอบคิดว่าหมอจะเก่งจริงหรือเปล่า

ก็อยากทดสอบความรู้หมอว่างั้นเหอะ

เลยจับแมลงสาบไป

ถามหมอว่า "หมอ หมอรู้ป่าว ว่าแมลงสาบเนี่ย มันฟังเสียงทางไหน"

หมอก็ "เอ (คิดหนัก) ต้องย้อนนึกอดีตชาติไปไกลเลยทีเดียว

คงจะเป็นทางหนวดล่ะมั้ง หมอว่าอย่างนั้นนะ เคยเรียนมาอย่างนั้น"

คนไข้ "ไม่จริง หมอผิดแล้ว นี่ ผมจะพิสูจน์ให้ดู"

ว่าแล้วก็จับแมลงสาบออกมาเด็ดหนวดออก

"หมอลองไล่มันซิ"

หมอก็ไล่ "ชิ้ว ๆ"

แมลงสาบก็วิ่งหนี

"น่าน เห็นมั้ย แมลงสาบมันไม่ได้ฟังเสียงทางหนวด

หมอไล่มันยังได้ยิน มันยังไปเลย"

หมอก็ว่า "เออแฮะ แล้วคนไข้รู้เหรอว่าแมลงสาบฟังเสียงทางไหน"

"รู้สิครับ" คนไข้ว่า "มันฟังเสียงทางขา"

พูดแล้วก็จับแมลงสาบอีกตัวหนึ่งออกมา

เด็ดขาออก

"เอ้า! ทีนี้หมอลองไล่มันดู"

หมอก็ออกปากไล่ "ชิ้ว ๆ"

แมลงสาบก็ไม่ไปไหน

คนไข้ก็ว่า "เห็นมั้ยหมอ เห็นมั้ย มันฟังเสียงทางขา

ดูสิ พอไม่มีขา หมอไล่ยังไงมันก็ไม่เห็นไป 555"

เรื่องก็จบแต่เท่านี้

อ้อ ลืมบอกไป เรื่องที่เล่ามาเนี่ย

มันเกิดขึ้นที่โรงพยาบาลศรีธัญญา

555


แล้วพบกันใหม่ครับ

Arty
01 10 10

ไม่มีความคิดเห็น: