ซื้อ E-BOOK

Thumbnail Seller Link
การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง
ธัชชัย ธัญญาวัลย
www.mebmarket.com
คุณจะสำรวจลึกลงไปในสิ่งต่าง ๆ ผ่านตัวหนังสือ ผ่านถ้อยคำ ที่กรองประกอบขึ้นเป็นหนังสือเล่มนี้ “การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง” กวีนิพนธ์เชิ...
Get it now

ความชั่วร้ายของข้าพเจ้า

เพิ่งกลับจากงานแต่งงานเพื่อนมา

ความจริงกลับมาถึงเมื่อเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วแหละ

ความจริงของความจริงมันควรจะกลับถึงตั้งนานสองนานแล้ว

แต่ก็ไปนั่งชิล ๆ กับเพื่อน ๆ และน้อง ๆ (ไม่กี่คน)

ที่ร้านชิล ๆ แถวบางแสน


เจอเพื่อนเก่าอะไรเก่า ๆ ก็ผุดขึ้นมามากมาย

แล้วข้าพเจ้าก็เฝ้ามองดูมันอยู่บ้าง

แอบมองมันบ้าง

แล้วมันก็หายไป


จะว่าไปชีวิตข้าพเจ้าตอนนี้เหมือนคนไร้สาระ

ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

อันนี้ไม่ได้หมายความถึงการทำงานในชีวิตประจำวัน

ความจริงก็คงจะได้ไร้สาระอย่างนี้ไปอีกนานแสนนาน

เพราะชีวิตมันไม่มีความฝันแล้ว

ความฝันสุดท้ายอันเป็นความฝันอันสูงสุด

ก็ไม่อาจกระทำได้ในชาตินี้

และหากจะละทิ้งความฝันสุดท้ายในชาตินี้

ข้าพเจ้าก็จะไม่ได้กลับมาเป็นข้าพเจ้าอีกตลอดกาล


พูดถึงเรื่องความตายอีกครั้งหนึ่ง

อยากพูดถึง

อยากตาย

มั้ย?

ก็เฉย ๆ

อันนี้ไม่ได้เลียนแบบเพลงเขาที่ว่า

ถามว่าอยาก อยากคุยมั้ย ฉันก็อยาก

เป็น

ถามว่าอยาก อยากตายมั้ย ฉันก็อยาก

ก็ไม่ได้อยากตายมากมาย

แต่ตายก็ได้ไม่มีปัญหา

ตายก็ได้ไม่มีปัญหานี่พูดหลายครั้งแล้ว

แต่อยากพูดอีก

พูดบ่อย ๆ

สนุกดี

แต่คนอ่านอาจจะเบื่อ

ก็อ่านข้ามไปก็ได้อะไรได้



สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าไม่กระทำ

ไม่ว่าในชาตินี้หรือชาติไหน ๆ

คือการกินเหล้า

ข้าพเจ้าไม่เคยกินเหล้าตั้งแต่เด็กเป็นต้นมา

ข้าพเจ้าเคยร้องจะกินเหล้าตอนที่ข้าพเจ้ายังเด็ก ๆ

เพราะเห็นพวกผู้ใหญ่กิน

เขาก็แกล้งเอาน้ำเปล่ามาให้กิน

ข้าพเจ้าก็รู้ว่าน้ำเปล่า

แต่ก็ไม่ได้อะไร

ความจริงข้าพเจ้าเคยกินเบียร์ไปหนึ่งแก้ว

เมื่อสมัยข้าพเจ้าเป็นวัยรุ่น

ด้วยความฮึกเหิมและอยากรู้รสชาติ

จากนั้นข้าพเจ้าก็ไม่แตะต้องสิ่งเหล่านี้อีกเลย

ข้าพเจ้าไม่สูบบุหรี่

ข้าพเจ้าเคยลองสูบตอนเป็นเด็ก

สำลักควันแทบตาย

ข้าพเจ้าเคยทดลองสูบมวนกระดาษด้วย

แล้วข้าพเจ้าก็เลิก

ข้าพเจ้าไม่ฆ่าสัตว์

ไม่ใช่ข้าพเจ้าเป็นคนดีนักหนา

แต่ข้าพเจ้าทำไม่ลง

ชีวิตเป็นของมีค่า

และชีวิตเป็นสิ่งน่าสงสาร

น่าเห็นอกเห็นใจ

มากกว่าจะน่าฆ่า

ข้าพเจ้าเคยฆ่าสัตว์

ไม่ใช่เป็นการทดลอง

แต่เป็นความโง่

โง่ที่ไม่รู้จักความเมตตา

โง่ที่ไม่รู้ว่าชีวิตมีค่าอย่างไร

โง่ที่ไม่รู้ว่าชีวิตน่าสงสารอย่างไร


ข้าพเจ้าเคยฆ่าสัตว์ที่เรียกได้ว่าตัวใหญ่อยู่สองครั้ง

ในชีวิตนี้

ความจริงอาจจะมากกว่านั้น

แต่ข้าพเจ้าจำไม่ได้

แต่ข้าพเจ้าก็พยายามระลึกดูแล้ว

มันมีแค่นั้นจริง ๆ

นอกจากนั้นก็มีสัตว์เล็กสัตว์น้อยจำพวก มด ปลวก ยุง แมลงหวี่ ตะขาบ ไส้เดือน กิ้งกือ หนอน ดักแด้

อะไรอีกล่ะ จำไม่ได้ แมลงปอ อันนี้ชอบจับมันมาแล้วเอาหญ้าเสียบตูดให้มันบิน เป็นเฮลิคอปเตอร์



สัตว์ที่หนึ่ง ไก่

เป็นลูกไก่

ที่เพื่งผลัดขน

เรื่องมีอยู่ว่า

ลูกพี่ลูกน้องที่ยังเด็กของข้าพเจ้า

เล่นลูกไก่ตัวนี้

แล้วเล่นรุนแรง

ไก่มันก็เหงาหงอย ซึมเศร้า (ข้าพเจ้าคิดเอาเอง มันอาจสนุกแต่ทำหน้าเซ็งก็ได้)

น่าสงสารมาก

ข้าพเจ้าคิดว่า

ถ้าไก่ตัวนี้ตายเสีย

คงจะพ้นทุกข์

นึกได้ดังนั้น

ข้าพเจ้าก็เข้าไปในครัว

เอามีดเล่มใหญ่ออกมา

แล้วก็ฟันฉับ ลงที่คอไก่

ไก่ตาย

ท่ามกลางความตกใจของทุกคนในบ้าน

ตอนนั้นข้าพเจ้ายังเด็ก

อายุน่าจะประมาณ ๑๑ ปี

ด้วยบุพกรรมนั้น

ในปัจจุบัน

ทำให้ข้าพเจ้ามีเหตุต้องปวดคออยู่เสมอ ๆ


สัตว์ที่สอง

ปลา

ความจริงเรื่องปลานี้มีมาก

เพราะตอนเป็นเด็กข้าพเจ้าชอบไปตกปลา

แต่ตามปกติข้าพเจ้ามักตกปลาไม่ได้

ปลาไม่ค่อยมากินเบ็ดข้าพเจ้า

นั่งเป็นวันเป็นชาติได้ปลาไม่กี่ตัว

เวลาปลามันถูกเบ็ดเกี่ยวปากนี่มันดูทรมานมาก

บางตัวข้าพเจ้าก็ปล่อยมันไปเพราะสงสารมัน

นี่ไม่ใช่เรื่องหลัก

เรื่องหลักคือ

วันหนึ่งพ่อข้าพเจ้าเอาปลามาขังไว้ที่บ้าน

เป็นปลาที่กินเบ็ดลึกมาก

ปลาที่กินเบ็ดลึกนี้เกิดจากเขาไปวางเบ็ด

แล้วปลามันกลืนเหยื่อลงไปที่ท้อง

คาดว่าเบ็ดมันก็เกี่ยวอยู่ในท้อง

ปลาตัวนี้เป็นปลาดุก

และเป็นปลาดุกตัวเล็กอยู่ไม่ใหญ่มาก

ข้าพเจ้าเกลียดปลาดุกมาแต่ไหนแต่ไร

ข้าพเจ้าเกลียดมันเพราะมันมีเงี่ยง

และเงี่ยงมันชอบทิ่มมือพ่อของข้าพเจ้า

หรือญาติของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจึงเกลียดมัน

เกลียดถึงขนาดไม่ยอมกินปลาดุก

และปลาดุกตัวที่กล่าวถึงเป็นปลาดุกโชคร้าย

ข้าพเจ้ามองเห็นว่ามันคือเผ่าพันธุ์ปลาดุก

โคตรเหง้าปลาดุกเคยทำร้ายผู้คนที่ข้าพเจ้ารักให้บาดเจ็บมามาก

(ทั้งที่ความจริงปลาดุกตัวนี้ไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลย)

ข้าพเจ้าจึงดึงเบ็ดที่มีปลาดุกติดอยู่นั้น

ฟาดลงกับพื้นปูน

ฟาดไปฟาดมา ฟาด ฟาด ฟาด และฟาด

จนกระทั่งมันตายคาเบ็ด

และข้าพเจ้ากลัวความผิด

จึงเอามันเก็บไว้ที่เดิม

และด้วยบุพกรรมนี้

ทำให้ข้าพเจ้าต้องมีโรคเกี่ยวกับท้อง เจ็บท้องอยู่บ่อย ๆ

และด้วยเหตุนี้

เมื่อข้าพเจ้าได้รู้ถึงคุณค่าของชีวิต

ข้าพเจ้าจึงเลิกบริโภคเนื้อปลาทุกชนิด

แต่ถ้าใครถาม

ข้าพเจ้ามักบอกว่า มันคาว

เพราะขี้เกียจอธิบาย

และมันก็คาวจริง ๆ

ความจริงด้วยบุพกรรมที่เคยตกปลา

ก็ทำให้ข้าพเจ้าเป็นแผลร้อนในบ่อย ๆ สมัยเป็นเด็ก

และแผลร้อนในนี่ไม่ได้เกิดจากตกปลาอย่างเดียว

เกิดมาจากชอบเถียงพ่อเถียงแม่ด้วย

ตั้งแต่ข้าพเจ้าเลิกกระทำสิ่งเหล่านี้มา

ข้าพเจ้าก็แทบจะไม่เป็นแผลร้อนในอีกเลย

สองสามปีเป็นครั้ง ทั้ง ๆ ที่ใส่ลวดจัดฟันก็ไม่พบว่าเป็นอาการเหล่านี้

ทั้งหมดนี้เป็นความชั่วร้ายของข้าพเจ้า

และนับตั้งแต่ข้าพเจ้าได้พบธรรมะเมื่ออายุ ๑๔ ปีเป็นต้นมา

ข้าพเจ้าก็ลด ละ เลิก ความชั่วทั้งหลายเหล่านี้

ตอนแรกข้าพเจ้าเลิกเพราะกลัวบาปกรรมจะตามสนอง

แต่ทุกวันนี้ข้าพเจ้าไม่ทำไม่ใช่เพราะกลัวบาปกรรมตามสนอง

ไม่ใช่ไม่มีหิริโอตตัปปะ

แต่ไม่ทำเพราะเห็นว่าไม่ใช่สิ่งควรกระทำ

ไม่ทำเพราะเห็นคุณค่าในชีวิต

ทั้งในชีวิตผู้อื่น และชีวิตตนเอง

ความจริงข้าพเจ้ามีความชั่วร้ายอีกหลายอย่าง

จะทยอยนำมาเปิดเผยทีหลัง

ตามแต่จะอยากเปิดเผย


Arty
25 11 2553

ไม่มีความคิดเห็น: