ซื้อ E-BOOK

Thumbnail Seller Link
การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง
ธัชชัย ธัญญาวัลย
www.mebmarket.com
คุณจะสำรวจลึกลงไปในสิ่งต่าง ๆ ผ่านตัวหนังสือ ผ่านถ้อยคำ ที่กรองประกอบขึ้นเป็นหนังสือเล่มนี้ “การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง” กวีนิพนธ์เชิ...
Get it now

วัด ๒ : ปาฏิหาริย์เล็ก ๆ


ว่าจะเขียนเรื่องอะไรซักอย่างนี้ในนี้

แต่ก็ลืมแล้ว

เดี๋ยวนี้มันลืมง่าย

ลืมบ่อย

หลงลืม

หรือบางทีก็ขี้เกียจใส่ใจ

หรือบางทีก็คิดออก

แล้วก็ลืม



เขียนเรื่องวัดอีกครั้งหนึ่งดีกว่า

วัดที่ข้าพเจ้าไปบ่อย ๆ  สมัยเรียน ม.ปลาย

นอกจากวัดป่าบ้านตาดแล้วก็มีวัดบ้านจิก  อีกวัดหนึ่ง

สมัยนั้นหลวงปู่ถิร  ยังอยู่

ข้าพเจ้าก็เคยได้ตักบาตรหลวงปู่ด้วย

ต้องไปแต่เช้า

ข้าพเจ้าก็ปั่นจักรายานไป

ตอนนั้นหลวงปู่ชรามากแล้ว

วัดบ้านจิกนี้ได้รับคำเล่าลือมามากเกี่ยวกับเรื่องผี ๆ  สาง ๆ

แต่ที่ข้าพเจ้ารับทราบมากกว่า

ไม่ใช่เรื่องผี

แต่เป็นเรื่องวัตรปฏิบัติของหลวงปู่ในอดีต

และเรื่องเกี่ยวกับลูกยาโลหะของหลวงปู่ด้วย

อาจารย์ที่โรงเรียนก็เป็นลูกศิษย์กันหลายคน

แม้กระทั่งอาจารย์วิชาเคมี  ก็ยังศรัทธาในลูกเหล็กรักษาโรคนี้อย่างมาก

จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า

เจ้าลูกเหล็กนี้

ให้กลืนเข้าไปในท้อง  สามารถรักษาโรคต่าง ๆ  ได้

เท่าที่ทราบและจำได้ในตอนนั้นคือโรคมะเร็ง

ลูกเหล็กนี้เขาเรียกชื่อกันว่าอย่างไรไม่ทราบ

ข้าพเจ้าทราบว่าแต่เป็นลูกเหล็ก

และไม่มีมาก

เรียกว่าผลิตในปริมาณจำกัด  และน่าจะมีแค่อิดิชั่นเดียว

ดังนั้นคนที่กลืนลูกเหล็กนี้ลงไป

เวลาถ่ายก็ต้องไปเขี่ยเอาออกมา

เพื่อจะได้เอาไว้ใช้ต่ออีก

รำ่ลือกันมากว่า  ศักดิ์สิทธิ์  รักษาโรคได้จริง  หายจริง

(หายนี่หมายถึงโรค  แต่ไม่แน่บางทีลูกเหล็กนี่ก็อาจหายได้เหมือนกัน  หึหึ)


วัตรปฏิบัติของหลวงปู่ที่โดดเด่น  จะเป็นไปในทางธุดงควัตร

โดยเฉพาะข้อเนสัชชิก  ท่านเคยปฏิบัติติดต่อกันถึง  ๓  ปี

และอีกครั้ง  ๓  เดือน


มีปาฏิหาริย์เล็ก ๆ  (อีกแล้ว)

เกี่ยวกับวัดบ้านจิกนี้  (สมัยก่อนเรียกวัดป่าบ้านจิก)

เมื่อครั้งนั้นที่ข้าพเจ้ายังยากจนอยู่

วันหนึ่ง

เกิดเงินหมดขึ้นมา

และข้าพเจ้าก็ไม่คิดจะหยิบยืมใคร

ด้วยความเกรงใจส่วนหนึ่ง  เพราะหากยืมแน่นอนว่าต้องได้

บวกกับความกระดากส่วนหนึ่ง

และความทะนงตัวอย่างหนึ่ง

ไม่แม้กระทั่งจะมีเงินโทรศัพท์

แต่ก็ยังโชคดี

ที่ข้าพเจ้าได้มีความกล้าขอยืมโทรศัพท์

โทรไปให้แม่เอาเงินมาให้

ก่อนหน้าที่แม่จะเอาเงินมาให้

ข้าพเจ้าก็ต้องอดข้าวอยู่ประมาณหนึ่งวันถ้วน

ข้าพเจ้าคิดว่า

การอดอยากนี้ช่างเป็นความทุกข์เสียจริง

ดังนั้น

เมื่อมารดาข้าพเจ้าเอาเงินมาให้แล้ว

วันต่อมาข้าพเจ้าก็มีเงิน

นำเงินส่วนหนึ่งไปซื้ออาหารถวายพระ

คือตักบาตร  ที่วัดบ้านจิก

แต่วันนั้นหลวงปู่ไม่ได้ลงมากระมัง

ข้าพเจ้าจำได้

อาหารที่ข้าพเจ้าเอาไปตักบาตรก็เล็กน้อยมาก

ส่วนมากเป็นข้าวต้มมัด

หรืออย่างดีหน่อยก็มีนมบ้าง  ผลไม้บ้าง

ตามแต่กำลังเงินจะสนับสนุน

ในวันนั้นข้าพเจ้าอธิษฐานก่อนตักบาตรว่า

"ขออย่าให้ข้าพเจ้าต้องประสบกับความไม่มีอีกต่อไปเลย"

แม้ครั้งต่อ ๆ  มาอีกบางหนหรือหลายหนข้าพเจ้าก็อธิษฐานเช่นนี้



นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาจวบจนปัจจุบัน

ลักษณาการอดอยาก  หรือความไม่มีก็ไม่ปรากฏในชีวิตข้าพเจ้าอีกเลย

คำนวณเวลาก็สิบกว่าปีแล้ว

ในบางครั้งหากจะเกิดภาวะขาดแคลน

ก็จะมีเงินหรือสิ่งใด ๆ  มาหาข้าพเจ้าก่อนจะอดอยากอยู่เสมอ

ไม่ด้วยทางหนึ่งก็ทางหนึ่ง

หลังจากข้าพเจ้าจากบ้านมาเรียนต่อที่กรุงเทพฯ  ได้ไม่นาน

ก็ได้ข่าวหลวงปู่ถิร  มรณภาพ


ความจริงปาฏิหาริย์เล็ก ๆ  ในชีวิตข้าพเจ้าก็มีเยอะเหมือนกัน

ว่าง ๆ  จะทยอยเล่าไว้

เพื่อเป็นอนุสสติทั้งแก่ตนเองและผู้อื่น

เพื่อให้เกิดพลังใจในการทำความดี

ให้เกิดแรงบันดาลใจในการทำความดี

เพื่อให้ทำความดียิ่ง ๆ  ขึ้นไป

จนกว่าจะหลุดพ้นจากวัฏฏะแห่งความดีความชั่วทั้งหลาย

เอวัง



อาทิตย์
28  11  2554









ไม่มีความคิดเห็น: