ซื้อ E-BOOK

Thumbnail Seller Link
การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง
ธัชชัย ธัญญาวัลย
www.mebmarket.com
คุณจะสำรวจลึกลงไปในสิ่งต่าง ๆ ผ่านตัวหนังสือ ผ่านถ้อยคำ ที่กรองประกอบขึ้นเป็นหนังสือเล่มนี้ “การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง” กวีนิพนธ์เชิ...
Get it now

ครบรอบ ๑๐ ปี ถนนคนเดิน เชียงใหม่ : 10th Anniversary Chiang Mai Walking Street (photos)

ถ่ายเมื่อครั้งไปเชียงใหม่

เมื่อ  ธันวาคม  ปีที่ผ่านมา

๒๕๕๕

เป็นปีที่ถนนคนเดินครบรอบ  ๑๐  ปี

ดูเนิ่นนานเหลือเกิน

จำได้ว่า

เมื่อครั้งไปเที่ยวถนนคนเดินครั้งแรก

คือสมัยอยู่ ปี ๒

(ถ้าจำไม่ผิด)

ไม่เคยไปเชียงใหม่เลย

นั่นเป็นครั้งแรก

ถ้าปี  ๒๕๕๕ 

ถนนคนเดินครบรอบ  ๑๐  ปี

ก็น่าจะเริ่มเมื่อ  ปี  ๒๕๔๕

ข้าพเจ้าเข้ามหาวิทยาลัยตอนปี

๒๕๔๖

อยู่ปี  ๒  ก็  ๒๕๔๗

เดือนตุลาคม

สอบปลายภาคเสร็จ

ก็ไป

รูปถ่ายในครั้งนั้นก็ยังมีอยู่

ความจริงรูปพวกนั้น

มันเคยหายไป

แต่ไม่รู้เป็นเพราะเหตุอันใด

มันกลับมาอีกครั้ง

จำได้ว่า

สมัยก่อนนั้น

กระแสถนนคนเดินยังไม่มากเท่านี้

เดี๋ยวนี้ที่ไหน ๆ  

ก็มีถนนคนเดินเต็มไปหมด

และสมัยนั้น

ถนนคนเดินที่เชียงใหม่

ก็ไม่ได้ขยายมากเท่านี้

ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป

ตามกาลเวลา





รูปแรก

ถนนท่าแพ

โรงแรมที่เราพัก

อยากจะบอกว่า

มันเป็นช่วงไฮซีซั่น

โรงแรมหายากมาก

ที่ได้มานี่ก็เลือดตาแทบกระเด็น

(แต่ก็อุตส่าห์ได้โรงแรมตรงท่าแพเสียอีก)

ถ้าไม่ติดว่าต้องมาทำธุระด่วน

ก็คงไม่กระเหี้ยนกระหือรือมา

หรือไม่ก็

อาจจะจองนาน ๆ  กว่านี้

แต่ที่สำคัญ

เราลืมไปว่า

ญาติอยู่เชียงใหม่

ก็มี

555




จอดรถไว้ที่โรงแรม

นั่งรถแดงแรงฤทธิ์

ที่มีชื่อเสียง

เป็นหน้าเป็นตา

ของเชียงใหม่

555



ก่อนเดินเข้าไป




ถ่ายรูปกับประตูท่าแพเสียหน่อย




นึกถึงเพลงเสเลเมาที่ว่า

"ไปทางปู๊น  เป็นประตูก่ตาแป

งามนักแก  อะโล่โล้โล  แม่ฮ้างแม่ม่าย"





ลองถ่ายภาพแบบท่ามกลางฝูงชนดู




ตั้งความเร็วชัตเตอร์ไว้ต่ำ ๆ  

ตัวแบบเบลอนิดหน่อย

ไม่ได้เอาขาตั้งกล้องไป

ความจริงก็เอาไป

แต่ใครจะแบกเดิน

หุหุ





ช้อนส้อมยักษ์

ในทางจิตวิทยา

ว่าไว้ว่า

คู่ที่เหมาะสมกัน

ไม่ใช่คู่ที่เป็นช้อนกับส้อม

แต่เป็น

ช้อนกับช้อน

ซึ่งจะว่าไป

ก็ไม่ได้แตกต่างจากแนวทางของ

พุทธศาสนา  เลย




น่าจะเป็นเจดีย์วัดพันอ้น

ถ้าจำไม่ผิด

ความจริงก็ไม่อยากถ่ายหรอกเจดีย์เนี่ย

เพราะมันไม่มีอะไรที่ประทับใจ

แต่ก็ถ่าย

คล้าย ๆ  กับเป็นสิ่งที่อยู่ในทาง

มีอะไรให้ถ่าย

ก็ถ่ายไปเรื่อย

เป็นองค์ประกอบหนึ่ง

เท่านั้นเอง

ในชีวิตเรา

มีเรื่องไม่ประทับใจเยอะแยะ

ซึ่งมันก็อยู่ในใจเรา

แม้เราจะไม่ใส่ใจ

มันก็อยู่อย่างนั้น

มันยากเหมือนกัน

ที่เราจะเก็บแต่เรื่องประทับใจ

แล้วลืมองค์ประกอบอื่นเสีย

คนอื่นอาจทำได้

แต่ข้าพเจ้าทำไม่ได้

แท้แล้ว

พวกนี้มันก็เหมือนนิยาย

หรือเหมือนสารคดีนั่นเอง

มันต้องมีรายละเอียด

มีองค์ประกอบ

แม้ไม่ใช่สิ่งสำคัญ

แต่มันก็สำคัญ

เพราะถ้าไม่มีมัน

สิ่งที่เป็นแก่น

ก็ไม่มีความสมบูรณ์




อากาศเริ่มหนาว

แพรวาเอาที่ซื้อจะให้น้องมาใส่ซะงั้น

555





ต้นไม้ผู้โดดเดี่ยว

ที่วัดเจดีย์หลวง




ดึกดื่นแล้ว

คนก็ยังไหว้พระ

ความจริงมันก็ไม่มีข้อกำหนดว่า

ต้องไหว้พระเวลาไหน

เราจะไหว้ยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ได้




ภายในวัดเจดีย์หลวง







ออกมาหน้าวัด

ซื้อกาละแม




แหวนไม้ไผ่สวยดี

ก็เลยถ่ายไว้

มีเส้นผมพาดอยู่ด้วย




ถ่ายกับสัญลักษณ์เสียหน่อย







เสานี้ต้องแย่งกันถ่ายมาก

เพราะมีอยู่เสาเดียว

ต้องหามุมดี ๆ  ที่แสงสวย

และไม่มีผู้คน

หรือรอจังหวะที่ผู้คนกำลังเปลี่ยนคิวกัน

กระนั้นก็ยังมีติดมา

ความจริง

พวกอย่างนี้

เราจะถ่ายติดคนมา

ก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ

แต่ข้าพเจ้าไม่ชอบ





ไฟ

ข้าพเจ้าชอบถ่ายไฟ





ตู้โปสการ์ด

อันนี้แพรวาชอบ




การเดินทางเที่ยวนี้

ยังไม่สิ้นสุดเพียงเท่านี้

เดี๋ยวเอาไว้เล่าอีกต่อไป



ธัชชัย  ธัญญาวัลย
๑๖  กุมภาพันธ์  ๒๕๕๖