ซื้อ E-BOOK

Thumbnail Seller Link
การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง
ธัชชัย ธัญญาวัลย
www.mebmarket.com
คุณจะสำรวจลึกลงไปในสิ่งต่าง ๆ ผ่านตัวหนังสือ ผ่านถ้อยคำ ที่กรองประกอบขึ้นเป็นหนังสือเล่มนี้ “การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง” กวีนิพนธ์เชิ...
Get it now

นั่งรถม้าชมเมือง กับความคิดนอกคอก




เป็นเหตุการณ์เมื่อปีที่แล้ว

พฤศจิกายน  ๒๕๕๕

คราวเมื่อครั้งข้าพเจ้าไปดูที่ทางแถวเชียงใหม่

ซึ่งเราก็แวะพักที่ลำปาง

รูปทั้งหมดนี้

ยกเว้นรูปที่หก  และสามรูปสุดท้าย

ใหม่เป็นคนถ่าย





รูปแรกแสดงการสั่นไหวของรถม้า

แต่ความจริงคือ

กล้องยังไม่ได้เซตค่าความเร็วชัตเตอร์

หากข้าพเจ้าชอบภาพนี้

ความสั่นไหว  ก็ควรได้แสดงตัวเอง

ในจังหวะเวลาที่สั่นไหว

หากรูปนี้ไม่สั่นไหว

เราอาจตีความไปได้หลายแง่

ว่า

รถม้าจอดนิ่งหรือเปล่า

หรือเราแค่ไปขอถ่ายรูปกับรถม้า

แต่นั่นแหละ

แม้ความสั่นไหว

ก็ยังไม่อาจบอกได้ว่า

เราอยู่บนรถม้า

ที่กำลังวิ่ง

เพราะถ้ามือไม่นิ่ง

ความเร็วชัตเตอร์ต่ำ

ภาพก็สั่นไหวได้เสมอ





อันนี้เราทั้งสองแกล้งถามไถ่ว่า

เมื่อไหร่จะถ่ายซักที

การถ่ายภาพกลางคืนและแสงน้อย

โดยไม่อยู่ในสภาวะที่นิ่งนั้น

ก็ถ่ายยากเอาการ

ยิ่งไม่ใช่กล้องที่เราถนัด

ก็ยิ่งยากไปใหญ่

ข้าพเจ้าปรับ ISO  ขึ้นไปถึง  6400

เพื่อที่จะได้คงค่าความเร็วชัตเตอร์ไว้

เพื่อให้เพียงพอต่อความชัด(ไม่สั่น/เบลอ)

และภาพไม่มืดจนเกินไป


ภาพพวกนี้ไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นศิลปะอะไร

เป็น Snap shot  ธรรมดา

ไว้เก็บเป็นความทรงจำเล่น ๆ  เท่านั้นเอง







เมื่อเริ่มคุ้นชินกับกล้อง

ภาพที่ออกมาก็เริ่มดีขึ้น

การวัดแสงเป๊ะขึ้น

ต้องหาจังหวะที่แสงไฟมันส่องลงมาพอดี






สองภาพนี้เริ่มมืดไปหน่อย

ข้าพเจ้าเคยกล่าวไว้ว่า

แท้แล้ว

ความรักก็เหมือนการเดินทาง

ย่อมผ่านจุดที่มืด

และจุดที่สว่าง

แต่ท้ายที่สุดแล้ว

ทุกอย่างก็ย่อมสว่าง

และมีหนทางของมันเอง






ข้าพเจ้าไปลำปางครั้งแรก

เมื่อสมัยอยู่ปีหนึ่ง

และนั่น

ก็เป็นครั้งแรกที่ข้าพเจ้าได้นั่งรถม้า

หากแต่วันนั้น

เป็นเวลาเช้า

ข้าพเจ้ายังจำอากาศหนาวในเดือนตุลาคม

เพื่อน  และน้อง ๆ  ผู้ร่วมชะตากรรมไปนั่งรถม้าด้วยกันได้

ทั้งนี้

เพราะการไปครั้งนั้น

เราไปทำค่าย

ที่หนีไปนั่งรถม้านั้น

อาศัยช่วงชุลมุน

ที่คนยังมากันไม่ครบ

และเราก็แว้บหนีไป

มันเป็นนิสัยส่วนตัวข้าพเจ้าอย่างหนึ่ง

ที่ชอบทำอะไรไม่เป็นไปตามกฎเกณฑ์

และชอบแหกคอกเป็นประจำ

ถ้าพูดกันตามภาษาดี ๆ  หน่อย

ก็ต้องบอกว่า

ความคิดสร้างสรรค์

แต่ถ้าพูดอีกแบบหนึ่งก็ต้องบอกว่า

นอกคอก

ใครคนหนึ่ง

เคยบอกข้าพเจ้าเหมือนกัน

ว่า

ข้าพเจ้าเป็นคนนอกคอก

ซึ่งข้าพเจ้าก็ยินดี

และยืนยัน

ที่จะเป็นคนนอกคอกต่อไป

มีแต่สัตว์กับนักโทษเท่านั้นแหละ

ที่ถูกขังอยู่ในคอก






รูปข้างบนนี้ข้าพเจ้าถ่ายเอง

กล้องก็เหมือนกับสิ่งมีชีวิตอย่างหนึ่ง

ถ้าอยู่ในมือเจ้าของ

ก็ย่อมรู้ใจกันมากกว่า

เชื่อฟังกันมากกว่า

555




ถ่ายกับม้าเสียหน่อย

ข้าพเจ้าชอบม้าเหมือนกัน

ม้าเป็นสัตว์ที่มีคุณแก่มนุษย์

เราควรให้เกียรติเขา

เขาพาเราไป

มันก็น่าจะเหนื่อยเหมือนกันนะ

(เราไม่จำเป็นต้องเป็นม้าเราก็น่าจะรับรู้ได้)

ม้านั้น

เป็นสัตว์ที่ถูกฝึกแล้วใช้งานได้ดี

ไม่ว่าจะในทางบุ๋นหรือบู๊

ม้าอดทนและแข็งแรง






ไปถ่ายกับหอนาฬิกาเสียหน่อย

ซึ่งก็ไม่รู้ว่า

จะไปถ่ายทำไม

แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรก

ที่แพรวามาลำปาง

และมานั่งรถม้าด้วยกัน

ส่วนข้าพเจ้านั้น

มาหลายครั้งแล้ว

แต่ก็ไม่เคยถ่ายรูปกับอะไรพวกนี้เลย

ความจริงแล้ว

ข้าพเจ้าไม่ชอบเป็นคนถูกถ่ายรูปสักเท่าไหร่

ชอบถ่ายคนอื่นมากกว่า

การถ่ายคนกับวัตถุ  สถานที่

ก็เป็นการเทียบสเกลกันอย่างหนึ่ง

เพื่อให้เห็นว่า

สิ่งนั้น

ใหญ่  กว้าง  หรือ  เล็ก  แคบ  เพียงใด



ถ่ายกับสารถี

จากนั้นเราก็ไป  กาดกองต้า  กัน

กาดกองต้านี้ไม่ค่อยเปลี่ยนไปเท่าไหร่

ในแง่ของที่ขาย

แต่ที่เปลี่ยนไปคือ

ตลาดที่ขยายออกไปมากขึ้น

ซึ่งก็เป็นความเปลี่ยนแปลงตามปกติ

ถ้าไม่ขยายออกไปเลย

ในระยะเวลาแทบจะเกือบสิบปีแล้ว

ก็เห็นจะแปลก



แพรวาเขียนโปสการ์ด

อันนี้ตั้งใจถ่ายให้อาร์ต ๆ  หน่อย

555



สุดท้าย

เป็นรูปใหม่

กับโปสการ์ดที่ไม่ได้ส่ง

555

(สมน้ำหน้ามัน  โดนด่าอีกตะหาก  อิอิ)






ขอบคุณสำหรับภาพถ่าย  ที่พัก  อาหาร  น้ำใจไมตรี  และทุกสิ่งอย่าง


Arty  House
23  01  2556