ซื้อ E-BOOK

Thumbnail Seller Link
การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง
ธัชชัย ธัญญาวัลย
www.mebmarket.com
คุณจะสำรวจลึกลงไปในสิ่งต่าง ๆ ผ่านตัวหนังสือ ผ่านถ้อยคำ ที่กรองประกอบขึ้นเป็นหนังสือเล่มนี้ “การสำเร็จความโง่ด้วยตนเอง” กวีนิพนธ์เชิ...
Get it now

L'art de Marsi "ศิลปะสะท้อนชีวิตและความตาย"

เมื่อหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา

ได้มีโอกาส

ไปชมภาพเขียน

หม่อมเจ้ามารศีสุขุมพันธุ์  บริพัตร

ซึ่งมีผู้วิจารณ์ว่า

เป็นศิลปะแนวเพ้อฝัน


ในความคิดข้าพเจ้านั้น

ความเพ้อฝันแบบนี้

มันเป็นยิ่งกว่าความจริงเสียอีก

ในสภาวะอย่างหนึ่ง

เราไม่อาจจะแสดงความรู้สึกนึกคิด

ออกมาในรูปแบบของเรื่องจริงได้

แต่เราสามารถแสดงออกในรูปแบบของการปรุงแต่ง

ถ้าเทียบกับวรรณกรรมก็คล้าย ๆ  กับการเขียนแนวเรื่องแต่ง

ไม่ว่าจะเป็น  นิยาย  เรื่องสั้น  หรือบทกวี

ซึ่งแน่นอนว่า

เรื่องแต่งนั้น

บางครั้ง

มันจริงยิ่งกว่าเรื่องจริง

จำพวกสารคดี  หรืออะไรต่าง ๆ  

เพราะมันมีคำว่า  นิยาย  หรือ  เรื่องสั้น  หรือ  บทกวี

มาเป็นเครื่องปกปิด

เราอาจจะโกรธใครสักคนหนึ่ง

เกลียดใครสักคนหนึ่ง

หรือมีเรื่องราวกระทบใจมากมาย

แต่ทว่า

เราไม่อาจนำเสนอต่อสาธารณะได้

ในลักษณะของความเป็นจริงโท่ง ๆ  

หรือแม้แสดงได้

ก็หมิ่นเหม่เหลือเกิน

เสี่ยงเหลือเกินกับความเข้าใจผิด

และเสี่ยงต่อการจ้องมองของคนอื่น

มาที่เรา

ทั้งนี้ไม่นับเรื่องทางกฎหมายอีก

เราจึงต้องสวมเสื้อผ้า

ด้วยคำว่านิยาย  เรื่องสั้น  หรือบทกวี

เพื่อให้ผู้อ่านนั้น

ค่อย ๆ  คลี่ผ้านั้นออก

เพื่อเผยผึ่งเนื้อในแห่งความเป็นจริง

ซึ่งจริงยิ่งกว่าจริง

อยู่ภายใต้อาภรณ์นั้น

ด้วยตัวเขาเอง



ภาพชุดนี้

บางเสี้ยวส่วนของความคิดถึง

ข้าพเจ้ามองเห็นภาพร้านขายเสื้อผ้าร้านหนึ่ง

ตรงสยามเซ็นเตอร์

ที่หุ่นสวมหัวสัตว์ต่าง ๆ  

ข้าพเจ้าเดินดูภาพด้วยความรื่นรมย์

ภาพที่ชอบก็เก็บรูปไว้

ด้วยกล้องถ่ายภาพ

ซึ่งบางครั้งบางภาพ

ก็ได้แสงไฟจากการจัดแสดงติดมาด้วย

บางภาพถ่ายทั้งภาพ

บางภาพถ่ายเจาะเฉพาะจุด

และบางภาพ

ก็ถ่ายเพียงเพราะ

มันถูกเขียนขึ้น

ในปี ค.ศ. ที่ข้าพเจ้าเกิด




บางภาพนั้นเราอาจสะเทือนใจ

ซึ่งก็ไม่ได้หมายความว่า

เราจะเข้าใจความหมายที่ผู้วาดต้องการสื่อ

แต่เราเข้าใจตัวเราเอง



แน่นอนว่า

ข้าพเจ้าก็ไปพร้อมกับแพรวา

เราไปด้วยกันทุกหนแห่ง



ต่อไปนี้

เป็นภาพที่ข้าพเจ้าชอบ


มีแสงไฟติดมาด้วย


ภาพข้างล่างนี้

ถ่ายเจาะเฉพาะส่วน





สองภาพด้านล่าง

ถ่ายเก็บไว้

เพราะถูกเขียนในปี  ๑๙๘๔


ภาพสุดท้ายข้าพเจ้าชอบมาก

แต่ก็ถ่ายออกมาให้เห็นเป็นภาพที่แขวนอยู่

ไม่ได้ลอกมาตรง ๆ  



ในวันที่เขียนถึงนี้

นิทรรศการคงปิดไปแล้ว

ซึ่งข้าพเจ้าก็ตั้งใจให้เป็นดังนั้น

นิทรรศการต่อไปเป็นของใคร

โปรดติดตาม


ธัชชัย  ธัญญาวัลย
๒๘  กุมภาพันธ์  ๒๕๕๖